De historische spektakelmusical over de “Vader des Vaderlands” ging afgelopen februari in première in het, speciaal voor deze show gebouwde, Prinsentheater in Delft. Het is een productie die groots uitpakt, met een draaiende tribune die je nog zou kunnen herkennen uit Soldaat van Oranje, prachtige historische kostuums en spectaculaire, grootse actiescènes.
Willem van Oranje is sterker uit de zomerstop gekomen
Kijk HIER voor ons fotoverslag
Toch ontving de musical, ondanks alles, negatieve kritiek. Dat de show te lang was, was een feit. Maar ook qua inhoud lag de focus erg op de historische accuratesse. Elke onderhandeling, veldslag en politieke zet moest expliciet benoemd worden, waardoor het verhaal al snel langdradig werd en de nodige emotie en het drama miste. Dus trok regisseur Theu Boermans zich weer terug naar de werktafel.
Nu, ongeveer acht maanden na de originele première, staat er een vernieuwde versie op de planken. Deze speelt al sinds afgelopen maand en werd op vrijdag 9 oktober officieel gepresenteerd. En dat was inderdaad een slimme zet, want er is veel verbetering terug te zien in deze nieuwe, verfrissende versie. Al is de voorstelling nog steeds lang — drieënhalf uur inclusief pauze —, hij loopt al een stuk vlotter en is makkelijker te volgen.
De grootse decor- en filmeffecten zijn hetzelfde gebleven, wat fijn is aangezien die erg goed werken. De scènes lopen vlot over van het scherm naar het podium, waardoor de hele zaal opeens actief deel uitmaakt van het verhaal. Ook zijn de grootse vechtscènes en de effecten die gebruikt worden tijdens de massa-executies op het podium fantastisch uitgevoerd en oprecht adembenemend.
Er zijn wat scènes geschrapt, inclusief een veldslag. Hierdoor wordt er nu wel veel van het verhaal verteld met projecties van landkaarten en een voice-over. Daardoor raakt de verhouding tussen film en theater soms wat uit balans, maar het conflict is hierdoor wel een stuk overzichtelijker te volgen. Dat komt ook grotendeels door de rol van Louise, de laatste vrouw en biografe van Willem (gespeeld door Anne Lamsvelt), die nu nog nadrukkelijker de rol van narrator op zich neemt. Ze struint rond in de scènes die plaatsvinden en praat ons erdoorheen, waardoor Willems dilemma's en gedachtegang een stuk logischer aanvoelen.
Willems passieve houding in de gehele eerste akte maakt de eerste helft van het verhaal wat vlak om naar te kijken, maar zorgt er ook voor dat zijn opstand en de actie die in de tweede akte volgt erg welkom zijn. Daar waar het verhaal soms wat stilvalt, zijn het Willems relaties met de mensen om hem heen die het verhaal voortduwen. Het conflict met zijn vriend Lumey, die met een uitbundige en grootse stage presence gespeeld wordt door Matteo van der Grijn, en zijn interacties met zijn 'down-to-earth' vriendin Eva geven Willem zelf ook wat meer nuance. Van slechts een historisch figuur verandert hij in een personage met wie we kunnen meeleven.
Ook de scènes tussen Willem (gespeeld door Joris Smit) en zijn tweede vrouw Anna van Saksen zijn een genot om naar te kijken. Gevuld met wrijving en snelle schakels tussen speelse interacties vol humor en explosies van frustratie — waarin Willem op zijn plek wordt gezet en geconfronteerd wordt met zijn fouten — worden deze meesterlijk gespeeld door Lieke van den Broek. De relatie tussen Willem en zijn grote antagonist in dit verhaal, de Spaanse koning Filips II (Roben Mitchell), is in deze nieuwe versie wat meer ontwikkeld.
Het ensemble werkt goed samen, met sterk stilspel maar ook grootse expressie wanneer dat nodig is. De vele figuranten die zijn ingeschakeld voor deze voorstelling doen daar absoluut niet aan af; ze blenden prachtig mee in het historische beeld dat er gebouwd is.
Willem van Oranje is een verhaal met een erg eigentijdse boodschap over acceptatie, het mogen zijn wie je bent, geloven wat je zelf wilt en je daar ook voor uit durven spreken. Die boodschap wil nog weleens verdwalen in de lange stukken historische context; de voorstelling leunt nou eenmaal veel op "tell, don't show". Maar het is een boodschap die we, vooral nu met alles wat er gaande is in de wereld om ons heen, niet vaak genoeg kunnen horen. Het verhaal van de “Vader des Vaderlands” spreekt zich daar zeker over uit, met grootse scènes, veel spektakel en de geschiedenis aan zijn kant om het te ondersteunen.
Willem van Oranje is tot en met 7 januari 2027 te zien in het Prinsentheater in Delft. KIjk HIER voor tickets
Door: Artemis Malapetsa
Toch ontving de musical, ondanks alles, negatieve kritiek. Dat de show te lang was, was een feit. Maar ook qua inhoud lag de focus erg op de historische accuratesse. Elke onderhandeling, veldslag en politieke zet moest expliciet benoemd worden, waardoor het verhaal al snel langdradig werd en de nodige emotie en het drama miste. Dus trok regisseur Theu Boermans zich weer terug naar de werktafel.
Nu, ongeveer acht maanden na de originele première, staat er een vernieuwde versie op de planken. Deze speelt al sinds afgelopen maand en werd op vrijdag 9 oktober officieel gepresenteerd. En dat was inderdaad een slimme zet, want er is veel verbetering terug te zien in deze nieuwe, verfrissende versie. Al is de voorstelling nog steeds lang — drieënhalf uur inclusief pauze —, hij loopt al een stuk vlotter en is makkelijker te volgen.
De grootse decor- en filmeffecten zijn hetzelfde gebleven, wat fijn is aangezien die erg goed werken. De scènes lopen vlot over van het scherm naar het podium, waardoor de hele zaal opeens actief deel uitmaakt van het verhaal. Ook zijn de grootse vechtscènes en de effecten die gebruikt worden tijdens de massa-executies op het podium fantastisch uitgevoerd en oprecht adembenemend.
Er zijn wat scènes geschrapt, inclusief een veldslag. Hierdoor wordt er nu wel veel van het verhaal verteld met projecties van landkaarten en een voice-over. Daardoor raakt de verhouding tussen film en theater soms wat uit balans, maar het conflict is hierdoor wel een stuk overzichtelijker te volgen. Dat komt ook grotendeels door de rol van Louise, de laatste vrouw en biografe van Willem (gespeeld door Anne Lamsvelt), die nu nog nadrukkelijker de rol van narrator op zich neemt. Ze struint rond in de scènes die plaatsvinden en praat ons erdoorheen, waardoor Willems dilemma's en gedachtegang een stuk logischer aanvoelen.
Willems passieve houding in de gehele eerste akte maakt de eerste helft van het verhaal wat vlak om naar te kijken, maar zorgt er ook voor dat zijn opstand en de actie die in de tweede akte volgt erg welkom zijn. Daar waar het verhaal soms wat stilvalt, zijn het Willems relaties met de mensen om hem heen die het verhaal voortduwen. Het conflict met zijn vriend Lumey, die met een uitbundige en grootse stage presence gespeeld wordt door Matteo van der Grijn, en zijn interacties met zijn 'down-to-earth' vriendin Eva geven Willem zelf ook wat meer nuance. Van slechts een historisch figuur verandert hij in een personage met wie we kunnen meeleven.
Ook de scènes tussen Willem (gespeeld door Joris Smit) en zijn tweede vrouw Anna van Saksen zijn een genot om naar te kijken. Gevuld met wrijving en snelle schakels tussen speelse interacties vol humor en explosies van frustratie — waarin Willem op zijn plek wordt gezet en geconfronteerd wordt met zijn fouten — worden deze meesterlijk gespeeld door Lieke van den Broek. De relatie tussen Willem en zijn grote antagonist in dit verhaal, de Spaanse koning Filips II (Roben Mitchell), is in deze nieuwe versie wat meer ontwikkeld.
Het ensemble werkt goed samen, met sterk stilspel maar ook grootse expressie wanneer dat nodig is. De vele figuranten die zijn ingeschakeld voor deze voorstelling doen daar absoluut niet aan af; ze blenden prachtig mee in het historische beeld dat er gebouwd is.
Willem van Oranje is een verhaal met een erg eigentijdse boodschap over acceptatie, het mogen zijn wie je bent, geloven wat je zelf wilt en je daar ook voor uit durven spreken. Die boodschap wil nog weleens verdwalen in de lange stukken historische context; de voorstelling leunt nou eenmaal veel op "tell, don't show". Maar het is een boodschap die we, vooral nu met alles wat er gaande is in de wereld om ons heen, niet vaak genoeg kunnen horen. Het verhaal van de “Vader des Vaderlands” spreekt zich daar zeker over uit, met grootse scènes, veel spektakel en de geschiedenis aan zijn kant om het te ondersteunen.
Willem van Oranje is tot en met 7 januari 2027 te zien in het Prinsentheater in Delft. KIjk HIER voor tickets
Door: Artemis Malapetsa
