Het is alweer bijna 7 jaar geleden dat The Singing Factory voor het eerst jongeren op het podium liet strijden voor vrijheid en gerechtigheid, figuurlijk dan toch. Want hoewel het zo absurd lijkt, ook vandaag is dit verhaal nog brandend actueel. Nog niet eens 40 jaar geleden was Berlijn verscheurd, een muur haalde families uit elkaar en zorgde voor vele doden. Wie in Oost-Berlijn woonde vroeg zich af waarom niemand iets deed en probeerde vergeefs zelf iets te doen. In 'November '89' brengt The Singing Factory het verhaal van machtstrijd, onderdrukking, corruptie, mislukte ontsnappingspogingen en een studentenopstand die verandering wil brengen.
The Singing Factory brengt jongeren in staat zijn een echte professionele musical neer te zetten
Het verhaal begint in 1989, vlak voor de val van de muur: een jonge vrouw en een doorleefde man in een living in West-Berlijn. Helene (Maud Hanssens) wil weten hoe Arend (Jan Schepens) erin slaagde om ooit de muur over te steken. Ze wil zijn verhaal gebruiken om anderen te overtuigen dat het beter kan, ze wil dat de muur valt. Al snel wordt duidelijk dat Arend een zware geschiedenis met zich meedraagt. Het grootste deel van het verhaal speelt zich echter af in 1961. We volgen het gezin Holtz, waarin de jonge Arend opgroeit bij zijn alleenstaande moeder (Deboraf de Ridder). Hij is dan 19 jaar en gaat samen met zijn broer Klaus voor het eerst naar de universiteit wanneer het nieuws bekend raakt dat de grens tussen Oost- en West-Berlijn gesloten wordt. Samen met de studentenunie wakkeren de broers Holtz het protest aan, tot grote ergernis van
de machthebbers.
Het verhaal toont het verschil tussen beide werelden. Het spanningsveld tussen onderdrukking en vrijheid wordt ook in het decor heel duidelijk naar voren geschoven. Het podium deelt het verhaal letterlijk in twee: met een draaischijf wordt moeiteloos gewisseld tussen beide kanten van de muur. In het midden van de draaischijf staat – hoe kan het ook anders – een deel van de muur. De muur, die zowel de verbinding als de scheiding van beide sets vormt, versterkt enorm de symboliek van het stuk. Verder wordt in het decor gespeeld met hoogtes aan de hand van twee trappen aan de zijkant en een soort mezzanine achteraan het podium, een dankbaar gegeven in de grote groepschoreo's waardoor het podium nog voller lijkt en de strijdlust van de studenten het publiek echt overspoelt.
De hoofdrolspelers slagen erin de onderdrukking van de studenten echt voelbaar te maken. Lucas Geldof en William de Winter schitteren als de broertjes Arend en Klaus Holtz. Beiden zetten ze een sterk staaltje zang en acteerwerk neer. Toch moeten ook de kleinsten van het gezelschap niet onderdoen. In het gezin leeft nog een jongere tweeling, een broer en een zus die afwisselend gespeeld worden door Gust van Rossum / Rocco Baeken en Jeanne Herbots / Elise Lagrou. In het stuk zit een prachtig duet van de tweeling dat terecht met een joelend applaus wordt onthaald.
De hoofdrollen worden bijgestaan door het indrukwekkende ensemble dat er met zijn grootte niet enkel in slaagt het hele podium maar ook het publiek volledig in te pakken. Waar ze eerst heel strijdlustig en zelfzeker naar voor komen, zien we ze later ook als meer frivole en spontane jeugd die niet om een feestje verlegen zit. Ze dansen en zingen de pannen van het dak zonder aan kwaliteit in te boeten en kunnen hun boodschap veel kracht bijzetten door hun grote omvang.
The Singing Factory staat ervoor bekend het podium te bieden aan jonge talenten. Daarbij zijn de groepsnummers echte pareltjes die tonen dat ook jongeren in staat zijn een echte professionele musical neer te zetten. Eentje die je een lach en kippenvel bezorgd. Die jongeren worden ook nu omringd door enkele rasacteurs die het geheel naar een nog hoger niveau tillen. Het is wonderlijk hoe dit productiehuis er steeds opnieuw in slaagt verhalen te brengen uit de echte wereld en daarbij de gruwel van het fenomeen niet uit de weg gaan. Je zal na het zien van November '89 nooit meer vergeten hoe een simpele muur een hele maatschappij kon ontwrichten.
Door Marjolein Schabregs
de machthebbers.
Het verhaal toont het verschil tussen beide werelden. Het spanningsveld tussen onderdrukking en vrijheid wordt ook in het decor heel duidelijk naar voren geschoven. Het podium deelt het verhaal letterlijk in twee: met een draaischijf wordt moeiteloos gewisseld tussen beide kanten van de muur. In het midden van de draaischijf staat – hoe kan het ook anders – een deel van de muur. De muur, die zowel de verbinding als de scheiding van beide sets vormt, versterkt enorm de symboliek van het stuk. Verder wordt in het decor gespeeld met hoogtes aan de hand van twee trappen aan de zijkant en een soort mezzanine achteraan het podium, een dankbaar gegeven in de grote groepschoreo's waardoor het podium nog voller lijkt en de strijdlust van de studenten het publiek echt overspoelt.
De hoofdrolspelers slagen erin de onderdrukking van de studenten echt voelbaar te maken. Lucas Geldof en William de Winter schitteren als de broertjes Arend en Klaus Holtz. Beiden zetten ze een sterk staaltje zang en acteerwerk neer. Toch moeten ook de kleinsten van het gezelschap niet onderdoen. In het gezin leeft nog een jongere tweeling, een broer en een zus die afwisselend gespeeld worden door Gust van Rossum / Rocco Baeken en Jeanne Herbots / Elise Lagrou. In het stuk zit een prachtig duet van de tweeling dat terecht met een joelend applaus wordt onthaald.
De hoofdrollen worden bijgestaan door het indrukwekkende ensemble dat er met zijn grootte niet enkel in slaagt het hele podium maar ook het publiek volledig in te pakken. Waar ze eerst heel strijdlustig en zelfzeker naar voor komen, zien we ze later ook als meer frivole en spontane jeugd die niet om een feestje verlegen zit. Ze dansen en zingen de pannen van het dak zonder aan kwaliteit in te boeten en kunnen hun boodschap veel kracht bijzetten door hun grote omvang.
The Singing Factory staat ervoor bekend het podium te bieden aan jonge talenten. Daarbij zijn de groepsnummers echte pareltjes die tonen dat ook jongeren in staat zijn een echte professionele musical neer te zetten. Eentje die je een lach en kippenvel bezorgd. Die jongeren worden ook nu omringd door enkele rasacteurs die het geheel naar een nog hoger niveau tillen. Het is wonderlijk hoe dit productiehuis er steeds opnieuw in slaagt verhalen te brengen uit de echte wereld en daarbij de gruwel van het fenomeen niet uit de weg gaan. Je zal na het zien van November '89 nooit meer vergeten hoe een simpele muur een hele maatschappij kon ontwrichten.
Door Marjolein Schabregs
