De timing van Spinoza had niet beter kunnen zijn. Terwijl Europa steeds onbarmhartiger wordt tegen vluchtelingen, komen op het prachtige toneel van het Bostheater moeder en drie zoons Spinoza Amsterdam binnen varen. Gevlucht. Op zoek naar een veilige plek in Nederland. In Amsterdam kunnen ze wonen.
Spinoza is een soort thuiskomen in de wereld van mensen die niet opgeven
Het verhaal zoomt in op zoon Bento. Die zijn, juist ook voor vandaag belangrijk boodschap de wereld inslingert : Blijf zelf nadenken. Zoek niet naar sterke mannen die helemaal jouw belang niet dienen. Zoek de vrijheid, laat je niet opsluiten in gebruiken, tradities en wetten die niet zijn geschreven met het oog op het welzijn van alle mensen, maar alleen voor een geprivilegeerde groep.
Het fascinerende aan de voorstelling is hoe zonder rechtstreeks te verwijzen naar nu, de boodschap onontkoombaar duidelijk is. Niet als een soort preek, maar in het tonen van moed en worsteling. Niet alleen van Bento, maar ook van zijn zussen. De liedjes die er kunstig doorheen gevlogen zijn komen op de goede momenten, bieden ook een soort adempauze in het intense verhaal. De band is meer dan geweldig, de acteurs zingen goed en verstaanbaar.
Het is een af en intelligent geheel, een spektakelstuk, een waarschuwing, een met liefde naar mensen kijken, alles door elkaar.
Het regende van begin tot einde. Het deed er niet toe. Op het puntje van de bankjes, in gratis poncho’s keek een ademloos publiek naar iets groots, waar ook de cast en crew zich niet door regen liet tegenhouden.
De acteurs , ook die van het ensemble, speelden met zichtbaar plezier, alle chemie was voelbaar. De kostuums gaven kleur, met overgave.
Zelden heb ik een voorstelling gezien die tegelijk zo verontrustend en zo troostrijk was. We zijn niet alleen in onze zoektocht naar recht en vrijheid. Wie prachtig toneel wil zien, Ga hierheen!
Wie zich af en toe alleen voelt in de wanhoop over de toestand van de wereld, Ga hier zeker heen. Dat is het bijzondere van deze voorstelling, het is ook een soort thuiskomen in de wereld van mensen die niet opgeven. Prachtig.
Door Elise Kant
Het fascinerende aan de voorstelling is hoe zonder rechtstreeks te verwijzen naar nu, de boodschap onontkoombaar duidelijk is. Niet als een soort preek, maar in het tonen van moed en worsteling. Niet alleen van Bento, maar ook van zijn zussen. De liedjes die er kunstig doorheen gevlogen zijn komen op de goede momenten, bieden ook een soort adempauze in het intense verhaal. De band is meer dan geweldig, de acteurs zingen goed en verstaanbaar.
Het is een af en intelligent geheel, een spektakelstuk, een waarschuwing, een met liefde naar mensen kijken, alles door elkaar.
Het regende van begin tot einde. Het deed er niet toe. Op het puntje van de bankjes, in gratis poncho’s keek een ademloos publiek naar iets groots, waar ook de cast en crew zich niet door regen liet tegenhouden.
De acteurs , ook die van het ensemble, speelden met zichtbaar plezier, alle chemie was voelbaar. De kostuums gaven kleur, met overgave.
Zelden heb ik een voorstelling gezien die tegelijk zo verontrustend en zo troostrijk was. We zijn niet alleen in onze zoektocht naar recht en vrijheid. Wie prachtig toneel wil zien, Ga hierheen!
Wie zich af en toe alleen voelt in de wanhoop over de toestand van de wereld, Ga hier zeker heen. Dat is het bijzondere van deze voorstelling, het is ook een soort thuiskomen in de wereld van mensen die niet opgeven. Prachtig.
Door Elise Kant
