Onze Jordaan is een verhaal vol emotie, melancholie en rauwe eerlijkheid, maar bovenal vol hoop, muziek en verzoening. Het verhaal mag dan geworteld zijn in de Amsterdamse Jordaan, de thema’s zijn universeel: verlies en liefde, saamhorigheid en verandering, vasthouden en loslaten.
Onze Jordaan is een complete avond uit met een lach en een traan
Kijk HIER voor ons fotoverslag
Bart Rijnink neemt op een amicale manier het publiek mee de voorstelling in. Voorafgaand aan de voorstelling komt hij uitleggen dat er nog geen aanvang is vanwege technische problemen. Er zijn nog wat flapdrollen die hun mobiele telefoons aan hebben staan en dat stoort op de zenders. Deze aankondig is in de zaal vol collega’s en genodigden al goed voor een eerste applaus. Het werkt wel, want tijdens de hele show is er geen mobiel af gegaan.
Bart legt uit waar het stuk over gaat en dat Onze Jordaan het verhaal van ons allemaal vertelt. Je hoeft niet in Amsterdam te wonen om onderwerpen als verdriet, rouw en ouder worden te begrijpen. Ook hoef je geen onvervalst “Amsterdams” te praten, dat doen de acteurs tenslotte ook niet allemaal even goed volgens Bart. Door het gezellige geklets met de zaal zit de sfeer er meteen goed in tijdens de première van de reprise van “Onze Jordaan” geschreven door Diederik Ebbinge.
Onze Jordaan vertelt het levensverhaal van Greet Bos, deze avond gespeeld door Doris Baaten, en neemt je mee door de geschiedenis van de Amsterdamse Jordaan, vanaf de bevrijding in 1945 tot het heden.
Op 7 mei 1945 slaat het noodlot toe wanneer Greet tijdens de bevrijdingsfeesten haar lyrisch zingende man Jopie (Henk Poort) verliest. Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar 80steverjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (Willianne Liemborg) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van Yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.
De flinke contrasten in de voorstelling maken Onze Jordaan tot een ware parel. Aan de ene kant klinkt de prachtige Italiaanse Bel Canto muziek in solo’s en strakke ensemblenummers, en aan de andere kant klinken in onvervalst Amsterdams de levensliederen door de kroeg van Jet (Jorien Zeevaart) en Theo (Rutger de Bekker).
Een van de prachtige solo’s is het Italiaanse “Mama” wat kleine Jan zingt op het balkon. Tijdens de première wonderschoon gezongen door de 10-jarige Pieter de Jong die toevalligerwijs in nieuwbouwgemeente Purmerend op theaterles zit. Het is jammer dat deze rol zo’n klein aandeel heeft in de voorstelling.
De contrasten komen ook terug in het spel waarin regelmatig harde schakels worden gemaakt, het ene moment gaat er een golf van ontroering door de zaal en een volgende scène buldert iedereen van het lachen. Vooral Lenie (Sanne Franssen) en haar man Toon (Mitch Blaauw) zijn een heerlijk olijk duo die als twee ware komieken hun karakters weten vorm te geven.
Wat ook een groot contrast maakt is dat Greet naar haar verzorgster Ayçè alles recht voor z’n raap durft te zeggen, waardoor het af en toe schuurt, maar naar haar kinderen toe zwijgt als het graf waar haar geliefden in liggen. Deze metafoor naar het echte leven heeft Diederik op subtiele wijze in de voorstelling weten te verweven. Er wordt veel geroepen en gezegd in de huidige maatschappij, maar waar het echt om draait wordt verzwegen. Uiteindelijk blijkt de waarheid altijd het beste verhaal en zorgt dat voor verzoening. Ook tussen Greet en haar zoon Jan, fantastisch gespeeld en gezongen door Peter Gijsbertsen, komt het uiteindelijk weer goed. Mede dankzij zus Loes (Roosmarijn Luyten). Zij groeit echt in haar rol en laat in de tweede akte met haar prachtige solonummer zien dat ze weet wie ze is en vooral wie ze wil zijn.
Naast de geweldige hoofdrolspelers heeft Onze Jordaan een sterk ensemble bestaande uit: Quinten de Smet (die tijdens de première opging als Luigi) Rick Bok, Isabel Diaferia, Ruth Sahertian, Gerben Grimmius, Jip Wassenberg en Barbe van den Brand. Zij verzorgen de prachtige zang als de BelCanto’s, spelen diverse kleinere rollen en regelen heel dynamisch alle wissels van het immense decor met prachtige doorkijk naar het fantastische live-orkest.
Voor de rollen van kleine Loes en kleine Wendy ging de schattige Marley Timmer op deze avond.
Onze Jordaan is een complete avond uit met een lach en een traan, heerlijke muziek en prachtige zang. En zoals Jopie altijd zei: “Wat er ook gebeurt, altijd blijven zingen!” is het te hopen dat deze voorstelling nog lang blijft spelen!
Door Wies Jongejan
Bart Rijnink neemt op een amicale manier het publiek mee de voorstelling in. Voorafgaand aan de voorstelling komt hij uitleggen dat er nog geen aanvang is vanwege technische problemen. Er zijn nog wat flapdrollen die hun mobiele telefoons aan hebben staan en dat stoort op de zenders. Deze aankondig is in de zaal vol collega’s en genodigden al goed voor een eerste applaus. Het werkt wel, want tijdens de hele show is er geen mobiel af gegaan.
Bart legt uit waar het stuk over gaat en dat Onze Jordaan het verhaal van ons allemaal vertelt. Je hoeft niet in Amsterdam te wonen om onderwerpen als verdriet, rouw en ouder worden te begrijpen. Ook hoef je geen onvervalst “Amsterdams” te praten, dat doen de acteurs tenslotte ook niet allemaal even goed volgens Bart. Door het gezellige geklets met de zaal zit de sfeer er meteen goed in tijdens de première van de reprise van “Onze Jordaan” geschreven door Diederik Ebbinge.
Onze Jordaan vertelt het levensverhaal van Greet Bos, deze avond gespeeld door Doris Baaten, en neemt je mee door de geschiedenis van de Amsterdamse Jordaan, vanaf de bevrijding in 1945 tot het heden.
Op 7 mei 1945 slaat het noodlot toe wanneer Greet tijdens de bevrijdingsfeesten haar lyrisch zingende man Jopie (Henk Poort) verliest. Met deze tragedie begint de raamvertelling door Greet. Op haar 80steverjaardag wordt ze in haar bejaardenflatje door verzorgster Ayçè (Willianne Liemborg) klaargemaakt om in de gezamenlijke koffiekamer haar verjaardag te gaan vieren. Greet neemt ons mee in haar levensverhaal, startend op deze fatale dag in 1945. Ze vertelt uitgebreid over haar leven in de Jordaan als alleenstaande moeder van Loes en Jan. Over de onderlinge saamhorigheid tussen de buurtbewoners, die versterkt wordt door het samenkomen met het koor de Belcanto’s, opgericht door haar man Jopie. Dit alles tegen de achtergrond van de Jordaan, van de armoede en het verval van de wijk. Van de plannen van de gemeente in de jaren ‘80 en ‘90 om de oorspronkelijke bouw te vervangen door nieuwbouw en de uittocht van de echte Jordanezen naar Purmerend en Almere. En van de komst van Yuppen en studenten, die de wijk weliswaar hebben gered van nieuwbouw en verval, maar daarmee ook het unieke karakter van de wijk definitief hebben veranderd.
De flinke contrasten in de voorstelling maken Onze Jordaan tot een ware parel. Aan de ene kant klinkt de prachtige Italiaanse Bel Canto muziek in solo’s en strakke ensemblenummers, en aan de andere kant klinken in onvervalst Amsterdams de levensliederen door de kroeg van Jet (Jorien Zeevaart) en Theo (Rutger de Bekker).
Een van de prachtige solo’s is het Italiaanse “Mama” wat kleine Jan zingt op het balkon. Tijdens de première wonderschoon gezongen door de 10-jarige Pieter de Jong die toevalligerwijs in nieuwbouwgemeente Purmerend op theaterles zit. Het is jammer dat deze rol zo’n klein aandeel heeft in de voorstelling.
De contrasten komen ook terug in het spel waarin regelmatig harde schakels worden gemaakt, het ene moment gaat er een golf van ontroering door de zaal en een volgende scène buldert iedereen van het lachen. Vooral Lenie (Sanne Franssen) en haar man Toon (Mitch Blaauw) zijn een heerlijk olijk duo die als twee ware komieken hun karakters weten vorm te geven.
Wat ook een groot contrast maakt is dat Greet naar haar verzorgster Ayçè alles recht voor z’n raap durft te zeggen, waardoor het af en toe schuurt, maar naar haar kinderen toe zwijgt als het graf waar haar geliefden in liggen. Deze metafoor naar het echte leven heeft Diederik op subtiele wijze in de voorstelling weten te verweven. Er wordt veel geroepen en gezegd in de huidige maatschappij, maar waar het echt om draait wordt verzwegen. Uiteindelijk blijkt de waarheid altijd het beste verhaal en zorgt dat voor verzoening. Ook tussen Greet en haar zoon Jan, fantastisch gespeeld en gezongen door Peter Gijsbertsen, komt het uiteindelijk weer goed. Mede dankzij zus Loes (Roosmarijn Luyten). Zij groeit echt in haar rol en laat in de tweede akte met haar prachtige solonummer zien dat ze weet wie ze is en vooral wie ze wil zijn.
Naast de geweldige hoofdrolspelers heeft Onze Jordaan een sterk ensemble bestaande uit: Quinten de Smet (die tijdens de première opging als Luigi) Rick Bok, Isabel Diaferia, Ruth Sahertian, Gerben Grimmius, Jip Wassenberg en Barbe van den Brand. Zij verzorgen de prachtige zang als de BelCanto’s, spelen diverse kleinere rollen en regelen heel dynamisch alle wissels van het immense decor met prachtige doorkijk naar het fantastische live-orkest.
Voor de rollen van kleine Loes en kleine Wendy ging de schattige Marley Timmer op deze avond.
Onze Jordaan is een complete avond uit met een lach en een traan, heerlijke muziek en prachtige zang. En zoals Jopie altijd zei: “Wat er ook gebeurt, altijd blijven zingen!” is het te hopen dat deze voorstelling nog lang blijft spelen!
Door Wies Jongejan
