Een sober toneel, drie spelers, een muzikant. In anderhalf uur sleuren ze je mee in een poel van onrecht, onmacht, ongeloof en diep verdriet. Bij het lange slotapplaus wordt gehuild, voorzichtig gefluisterd hoe indrukwekkend, hoe ontluisterend. De staatssecretaris op de eerste rij klapt voorzichtig.
Medea voor een toeslagen herdenking, Hartverscheurend indringend
Het is een aanklacht tegen de toeslagen affaire, maar het is veel meer dan dat. De moed van een moeder, het verscheurde leven van een kind, de dwalingen van een vader. Liefde die niet bestand is tegen het niet weten of dit eigen schuld is of niet. Kapotgaan aan vasthouden aan eigen gelijk, weglopen en vertellen dat dat het beste is.
Het is een ongekend prachtig samenvallen van aan de kaak stellen van wegkijken, niet luisteren, mensen slopen en racisme door instituties en harteloze regelvolgers en racisme tot op het bot. Het is terechte ongelofelijk grote aanklacht tegen een overheid die de menselijkheid verliest. Waar telkens weer wie het meest kwetsbaar is wordt vernederd en weggezet. En dat valt samen met een bijna tedere blik op hoe mensen omgaan met ongekend falen van een overheid dat hun leven kapot maakt. Je wordt meegezogen door alle drie de spelers. Eigenlijk wil je opspringen en de moeder troosten, de vader eens diep in de ogen kijken en een high five voor de zoon.
Je gaat staan bij de tel stilte en beseft dat dat het is: niet wegkijken, wel protesteren, wel naast mensen staan.
Zelden zag ik een stuk dat het politieke en het persoonlijke, macht en onmacht, liefde en het niet genoeg zijn daarvan zo hartverscheurend in beeld brengt.
Wie niets begrijpt van de toeslagenaffaire, wie leeft in de illusie van de eigen bubbel waar het goed toeven is, die even wil voelen hoe zwart en uitzichtloos een bestaan zonder geld en zonder recht is, en gewoon iedereen. Ga kijken. Zet ogen, oren en hart open en neem het mee naar huis. En als je kunt, doe er wat mee.
Diepe buiging voor spelers en alle betrokkenen. Hoogtepunt van 2026.
Met Urmie Plein, Dennis Rudge, Joe Sinduhije en Jermaiah Owusu-Anash. Regie: Angelo Ormskerk. Toneelschuur producties. Tot 31 mei in het hele land te zien.
Het is een ongekend prachtig samenvallen van aan de kaak stellen van wegkijken, niet luisteren, mensen slopen en racisme door instituties en harteloze regelvolgers en racisme tot op het bot. Het is terechte ongelofelijk grote aanklacht tegen een overheid die de menselijkheid verliest. Waar telkens weer wie het meest kwetsbaar is wordt vernederd en weggezet. En dat valt samen met een bijna tedere blik op hoe mensen omgaan met ongekend falen van een overheid dat hun leven kapot maakt. Je wordt meegezogen door alle drie de spelers. Eigenlijk wil je opspringen en de moeder troosten, de vader eens diep in de ogen kijken en een high five voor de zoon.
Je gaat staan bij de tel stilte en beseft dat dat het is: niet wegkijken, wel protesteren, wel naast mensen staan.
Zelden zag ik een stuk dat het politieke en het persoonlijke, macht en onmacht, liefde en het niet genoeg zijn daarvan zo hartverscheurend in beeld brengt.
Wie niets begrijpt van de toeslagenaffaire, wie leeft in de illusie van de eigen bubbel waar het goed toeven is, die even wil voelen hoe zwart en uitzichtloos een bestaan zonder geld en zonder recht is, en gewoon iedereen. Ga kijken. Zet ogen, oren en hart open en neem het mee naar huis. En als je kunt, doe er wat mee.
Diepe buiging voor spelers en alle betrokkenen. Hoogtepunt van 2026.
Met Urmie Plein, Dennis Rudge, Joe Sinduhije en Jermaiah Owusu-Anash. Regie: Angelo Ormskerk. Toneelschuur producties. Tot 31 mei in het hele land te zien.
