“Misschien ben jij niet te veel, maar is de wereld gewoon te weinig?” Het is een van de vele oneliners uit de nieuwe musicalproductie van The Singing Factory. Zo’n zinnetje dat blijft naklinken in je gedacht en precies weergeeft welk gevoel deze musical achterlaat: een vrolijke familiemusical met veel humor, maar ook een diepere kijk in een maatschappelijk thema, met een ontroerend kantje en veel echtheid.
(Bijna) Echt: een vrolijke familiemusical met een echt verhaal
Kijk HIER voor ons fotoverslag
The Singing Factory werkte voor deze productie samen centrum ZitStil en slaagde er zo in een (bijna) echt verhaal te schrijven over Finn en Otis, twee (bijna) echte vrienden die een hoofd hebben dat maar niet wil stilstaan, waarin 1000 radio’s tegelijk spelen en dat alles wil onderzoeken, maar vooral uittesten; met alle gevolgen van dien…
In (Bijna) Echt staat ADHD centraal, niet als probleem maar als deel van een verhaal. Het probeert een inkijk te geven in de gedachten en gedragingen van kinderen en niet-meer-echt-kinderen met ADHD. The Singing factory slaagt erin dat op een manier te doen die verheldering brengt en luchtigheid. De voorstelling belicht bovendien verschillende perspectieven. Niet alleen het kind met ADHD krijgt een stem, ook de omgeving wordt belicht. De worsteling van ouders en leerkrachten lijkt voor de handliggend, maar dat ook broers en zussen veel invloed kunnen ondervinden van deze diagnose wordt in deze musical bijzonder mooi naar voren gebracht door Elise Lagrou die ontroert met haar prachtige zangstem en ontwapenende spel. Net als haar toneelmoeder Eline Hogeide weet ze bijzonder veel gevoel in haar zang en lichaamshouding te leggen. Het samenspel de beide kinderen en hun ouders (Eline Hogeide en Lukas Stock) voelt heel natuurlijk aan.
Net als altijd geeft The Singing Factory de voorgrond van de scene maar al te graag aan jong talent. Het barst dan ook van de jongeren op het toneel. Gust Van Rossem wisselt de rol van Finn af met Matisse Schepens. Hij speelt met bijzonder veel energie en weet zijn personage enthousiast tot leven te brengen. Enno Bové straalt naast hem als (bijna) echte vriend Otis en overtuigt met een geloofwaardige vertolking. Hij krijgt bovendien een stevig solonummer voorgeschoteld dat hij moeiteloos weet te dragen. Naast de hoofdrollen wordt ook het volledige ensemble gedragen door kinderen en jongeren van heel uiteenlopende leeftijden. De volwassen cast vormt een mooie aanvulling op de jonge spelers en geeft het verhaal mee vorm. Nicky Langely zorgt voor heel wat grappige momenten en vormt met haar personage een heerlijke relativerende factor. Ze combineert vlotjes een stevig rapstuk met energieke danspasjes en toont dat ze daarbij niet moet onderdoen voor al dat jong talent. Ook Kobe Van Herwegen brengt regelmatig relativering en humor op de scene. Hij vormt de fijne rode draad die alle onderdelen van dit verhaal samenbrengt en net die andere kijk op het thema zo moeiteloos belicht. Zijn personage opent de blik van de toeschouwer op ADHD door steeds knipogend de vergelijking te maken met spullen en ‘kapotte rommel’.
Dat The Singing Factory erin slaagt om zo’n grote cast die gaat van heel jong tot helemaal niet meer zo jong soepel te laten samensmelten op een podium in een meeslepend verhaal waarin iedereen het beste van zichzelf kan tonen, is een van de grote sterktes van het productiehuis. Dat ze dat alles weten te te brengen in een maatschappelijk relevant verhaal dat bulkt van de vrolijke nummers, met strakke en visueel interessante choreografieën, waarbij er regelmatig een glimlach op je gezicht verschijnt maar er ook ruimte is voor verstilling en ontroering, maakt dat je de zaal met een voldaan gevoel verlaat. Meer van dat graag!
Door Marjolein Schabregs
The Singing Factory werkte voor deze productie samen centrum ZitStil en slaagde er zo in een (bijna) echt verhaal te schrijven over Finn en Otis, twee (bijna) echte vrienden die een hoofd hebben dat maar niet wil stilstaan, waarin 1000 radio’s tegelijk spelen en dat alles wil onderzoeken, maar vooral uittesten; met alle gevolgen van dien…
In (Bijna) Echt staat ADHD centraal, niet als probleem maar als deel van een verhaal. Het probeert een inkijk te geven in de gedachten en gedragingen van kinderen en niet-meer-echt-kinderen met ADHD. The Singing factory slaagt erin dat op een manier te doen die verheldering brengt en luchtigheid. De voorstelling belicht bovendien verschillende perspectieven. Niet alleen het kind met ADHD krijgt een stem, ook de omgeving wordt belicht. De worsteling van ouders en leerkrachten lijkt voor de handliggend, maar dat ook broers en zussen veel invloed kunnen ondervinden van deze diagnose wordt in deze musical bijzonder mooi naar voren gebracht door Elise Lagrou die ontroert met haar prachtige zangstem en ontwapenende spel. Net als haar toneelmoeder Eline Hogeide weet ze bijzonder veel gevoel in haar zang en lichaamshouding te leggen. Het samenspel de beide kinderen en hun ouders (Eline Hogeide en Lukas Stock) voelt heel natuurlijk aan.
Net als altijd geeft The Singing Factory de voorgrond van de scene maar al te graag aan jong talent. Het barst dan ook van de jongeren op het toneel. Gust Van Rossem wisselt de rol van Finn af met Matisse Schepens. Hij speelt met bijzonder veel energie en weet zijn personage enthousiast tot leven te brengen. Enno Bové straalt naast hem als (bijna) echte vriend Otis en overtuigt met een geloofwaardige vertolking. Hij krijgt bovendien een stevig solonummer voorgeschoteld dat hij moeiteloos weet te dragen. Naast de hoofdrollen wordt ook het volledige ensemble gedragen door kinderen en jongeren van heel uiteenlopende leeftijden. De volwassen cast vormt een mooie aanvulling op de jonge spelers en geeft het verhaal mee vorm. Nicky Langely zorgt voor heel wat grappige momenten en vormt met haar personage een heerlijke relativerende factor. Ze combineert vlotjes een stevig rapstuk met energieke danspasjes en toont dat ze daarbij niet moet onderdoen voor al dat jong talent. Ook Kobe Van Herwegen brengt regelmatig relativering en humor op de scene. Hij vormt de fijne rode draad die alle onderdelen van dit verhaal samenbrengt en net die andere kijk op het thema zo moeiteloos belicht. Zijn personage opent de blik van de toeschouwer op ADHD door steeds knipogend de vergelijking te maken met spullen en ‘kapotte rommel’.
Dat The Singing Factory erin slaagt om zo’n grote cast die gaat van heel jong tot helemaal niet meer zo jong soepel te laten samensmelten op een podium in een meeslepend verhaal waarin iedereen het beste van zichzelf kan tonen, is een van de grote sterktes van het productiehuis. Dat ze dat alles weten te te brengen in een maatschappelijk relevant verhaal dat bulkt van de vrolijke nummers, met strakke en visueel interessante choreografieën, waarbij er regelmatig een glimlach op je gezicht verschijnt maar er ook ruimte is voor verstilling en ontroering, maakt dat je de zaal met een voldaan gevoel verlaat. Meer van dat graag!
Door Marjolein Schabregs
