Met Assisen: De Wraakmoord brengt Backstage Producties opnieuw een ijzersterk rechtbankdrama dat het publiek niet alleen entertaint, maar ook actief betrekt. Net als bij eerdere Assisen-voorstellingen word je niet zomaar toeschouwer, maar effectief jurylid. Die insteek blijft bijzonder krachtig en wordt in deze productie met overtuiging uitgewerkt.
Assisen: De Wraakmoord is meer dan een spannende avond theater
Het verhaal draait rond een moordzaak waarbij wraak het centrale motief lijkt. Al snel wordt duidelijk dat niets zwart-wit is. De feiten worden stukje bij beetje blootgelegd via getuigenissen, verhoren en scherpe replieken tussen aanklager en verdediging. Het script zit strak in elkaar en weet de spanning goed op te bouwen, met voldoende verrassende wendingen om het publiek constant alert te houden.
De cast levert sterk werk. De acteerprestaties zijn geloofwaardig en genuanceerd, waardoor elke getuige en elk personage een duidelijke eigen stem krijgt. Van het slachtoffer Mathias Vergels zien we - helaas- erg weinig. Hij speelt zijn rol met verve. We krijgen een beeld van hem door de andere personages, maar blijven vooral met vraagtekens achter over wie hij echt is, of was. Wie denkt dat dit toneelstuk enkel serieus en bittere ernst is, komt bedrogen uit. Dat er zoveel gelachen zou worden, hadden ook wij niet verwacht. Het begint met Roel Vanderstukken als procureur. Hij neemt geen blad voor zijn mond en heeft duidelijk zijn mening over de aanwezige getuigen. Een grofgebekte man die probeert de waarheid te achterhalen en leugens te ontmaskeren op een manier waarop het publiek een ‘Oh dat kan je écht niet zeggen’ uitspreekt.
Daarbij opgeteld schittert Jasmijn Van Hoof als succesvol model met een heerlijk snobistisch kantje dat wat aan Emily in Paris doet denken. Ze lijkt onaantastbaar — of toch niet helemaal? Het absolute humoristische hoogtepunt van de avond is echter Heidi De Grauwe als de — excuses voor de bewoording — ietwat marginale vriendin van het slachtoffer. Met haar plat accent, (te) strakke luipaardkledij en uitgesproken mening over het ‘mislukte’ model (Emma Moortgat) laat ze niet alleen het publiek schaterlachen, maar ook enkele castleden en figuranten op het podium. Knap is hoe De Grauwe daar feilloos doorheen speelt zonder ook maar één moment uit haar rol te vallen.
Het sobere maar doeltreffend decor draagt bij aan de authenticiteit van de rechtbanksetting. Geen overbodige franjes, wel een focus op tekst, spel en spanning. De regie kiest duidelijk voor helderheid en betrokkenheid, wat essentieel is in een voorstelling waarin het publiek uiteindelijk mee beslist over schuld of onschuld. Dat stemmoment blijft een van de grootste troeven van Assisen: het maakt de ervaring persoonlijk en confronterend. In een echte Assisenzaak blijf je achter met de vraag: kozen we goed? Hebben we de waarheid ontrafelt? Gelukkig zie je in dit stuk hoe het echt gegaan is. Dit einde is altijd hetzelfde, al kan de uitslag van de stemming door het publiek wel iedere voorstelling verschillend zijn. Nadien wordt er nog druk gepraat over de uitslag door diegenen die verkeerd waren. Hoe heb ik mij toch zo laten misleiden? Waarom geloofde ik die wel en die niet? Assisen is een verhaal wat je meeneemt.
Assisen: De Wraakmoord is meer dan een spannende avond theater. Het is een moreel experiment dat je dwingt om na te denken over rechtvaardigheid, emotie en verantwoordelijkheid. Backstage Producties bewijst opnieuw dat toegankelijk theater perfect kan samengaan met inhoudelijke diepgang. Je verlaat de zaal niet alleen met een verdict, maar ook met vragen — en dat is misschien wel het grootste compliment dat je deze voorstelling kan geven.
De cast levert sterk werk. De acteerprestaties zijn geloofwaardig en genuanceerd, waardoor elke getuige en elk personage een duidelijke eigen stem krijgt. Van het slachtoffer Mathias Vergels zien we - helaas- erg weinig. Hij speelt zijn rol met verve. We krijgen een beeld van hem door de andere personages, maar blijven vooral met vraagtekens achter over wie hij echt is, of was. Wie denkt dat dit toneelstuk enkel serieus en bittere ernst is, komt bedrogen uit. Dat er zoveel gelachen zou worden, hadden ook wij niet verwacht. Het begint met Roel Vanderstukken als procureur. Hij neemt geen blad voor zijn mond en heeft duidelijk zijn mening over de aanwezige getuigen. Een grofgebekte man die probeert de waarheid te achterhalen en leugens te ontmaskeren op een manier waarop het publiek een ‘Oh dat kan je écht niet zeggen’ uitspreekt.
Daarbij opgeteld schittert Jasmijn Van Hoof als succesvol model met een heerlijk snobistisch kantje dat wat aan Emily in Paris doet denken. Ze lijkt onaantastbaar — of toch niet helemaal? Het absolute humoristische hoogtepunt van de avond is echter Heidi De Grauwe als de — excuses voor de bewoording — ietwat marginale vriendin van het slachtoffer. Met haar plat accent, (te) strakke luipaardkledij en uitgesproken mening over het ‘mislukte’ model (Emma Moortgat) laat ze niet alleen het publiek schaterlachen, maar ook enkele castleden en figuranten op het podium. Knap is hoe De Grauwe daar feilloos doorheen speelt zonder ook maar één moment uit haar rol te vallen.
Het sobere maar doeltreffend decor draagt bij aan de authenticiteit van de rechtbanksetting. Geen overbodige franjes, wel een focus op tekst, spel en spanning. De regie kiest duidelijk voor helderheid en betrokkenheid, wat essentieel is in een voorstelling waarin het publiek uiteindelijk mee beslist over schuld of onschuld. Dat stemmoment blijft een van de grootste troeven van Assisen: het maakt de ervaring persoonlijk en confronterend. In een echte Assisenzaak blijf je achter met de vraag: kozen we goed? Hebben we de waarheid ontrafelt? Gelukkig zie je in dit stuk hoe het echt gegaan is. Dit einde is altijd hetzelfde, al kan de uitslag van de stemming door het publiek wel iedere voorstelling verschillend zijn. Nadien wordt er nog druk gepraat over de uitslag door diegenen die verkeerd waren. Hoe heb ik mij toch zo laten misleiden? Waarom geloofde ik die wel en die niet? Assisen is een verhaal wat je meeneemt.
Assisen: De Wraakmoord is meer dan een spannende avond theater. Het is een moreel experiment dat je dwingt om na te denken over rechtvaardigheid, emotie en verantwoordelijkheid. Backstage Producties bewijst opnieuw dat toegankelijk theater perfect kan samengaan met inhoudelijke diepgang. Je verlaat de zaal niet alleen met een verdict, maar ook met vragen — en dat is misschien wel het grootste compliment dat je deze voorstelling kan geven.
