Afgelopen weekend speelde Plzier Entertainment in het Polanentheater de voorstelling BARE: A Pop Opera. Het verhaal volgt leerlingen op de katholieke kostschool St. Cecilia’s, waar geloof, verwachtingen en identiteit voortdurend botsen. Wat doe je als je afwijkt van de norm: blijf je trouw aan jezelf, of pas je je aan?
Plzier Entertainment -Bare: Durf jij erachter te komen wie je bent?
Kijk HIER voor ons fotoverslag
BARE wordt niet vaak opgevoerd, en dat is begrijpelijk. Het stuk vraagt veel van een cast: de voorstelling staat nauwelijks stil, is vocaal uitdagend, en combineert meerdere verhaallijnen, karakterontwikkelingen en tijdsprongen. Dat kan voor nieuwe kijkers soms overweldigend zijn, maar juist daardoor blijft er voor de kenner veel te ontdekken. Plzier Entertainment weet daarin beide kijkers te bedienen.
Centraal staan Peter en Jason, gespeeld door Deyan en Davey. Peter wil niet langer verborgen leven, terwijl Jason worstelt met sociale en religieuze verwachtingen. Het contrast tussen beide spelers werkt sterk: Davey zet een overtuigende populaire jongen neer, die je in afgeschermde momenten ziet vechten tegen zichzelf, terwijl Deyan mooi laat zien hoe Peter groeit van onzeker en angstig naar zelfbewust. Daardoor leef je met allebei mee.
Ook volgen we het verhaal van Ivy, het populaire meisje dat op het eerste gezicht alles mee lijkt te hebben. Aan aandacht geen gebrek, maar ook bij haar blijkt dat uiterlijk en werkelijkheid niet altijd hetzelfde zijn. Haar kamergenoot Nadia is juist het buitenbeentje van de school: cynisch, boos en gewapend met harde opmerkingen voordat iemand haar zelf kan raken. Onder die scherpe randjes schuilt vooral iemand die gezien wil worden, niet alleen om haar humor en talent, maar ook gewoon om wie ze is.
Mirthe en Wieke zijn daarin mooi aan elkaar gewaagd. Hun scènes zitten vol steken onder water, maar laten tegelijk zien dat er onder die botsingen ook begrip zit.
Muzikaal maken ze bovendien allebei indruk: Wieke met een heldere, krachtige stem en Mirthe die op de juiste momenten flink mag gas geven.
En over gasgeven gesproken: Charlotte brengt als zuster Chantelle veel energie en humor in het stuk, precies op momenten waarop de voorstelling wat lucht kan gebruiken, maar maakt vooral indruk met haar indrukwekkende vocalen.
De onfortuinlijke taak voor Dewy om de strikte priester te spelen, grijpt hij met beide handen aan. Je wilt hem (althans, indien je zoals ondergetekende regenboog-positief bent) toeschreeuwen, misschien wel haten om zijn wereldbeeld en overtuigingen. Maar ook in deze rol en de vertolking van Dewy zit een laag waardoor tegen het einde van het stuk begrip voor hem krijgt. Wie wij zijn is ook deels aangeleerd gedrag, gevormd door andere dan onszelf.
Hetzelfde geldt voor Claire, de moeder van Peter gespeeld door Laura. Ze wil niets anders dan het beste voor haar kind. Maar wat als je kind iemand is die tegen al je overtuigingen in gaat? In duet met haar zoon mocht Laura het prachtige ‘Help mij’ zingen, direct gevolgd door het aangrijpende ‘Het Teken’ wat zorgde voor een hoop betraande gezichten in de zaal.
Zoals gezegd kent het stuk veel karakters. Zo leeft iedereen mee met Matt (Joey) die een crush heeft op Ivy, maar zijn avances in rook ziet op gaan. Ook ziet en hoort hij van Peter en Jason, en wat doe je als je zo’n groot zondig geheim met je moet meedragen?
Lucas (Pierre) voorziet de medeleerlingen van middelen om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en is niet bang voor een scherpe rap. Amber en Denise (Kyra, Tanya en engeltjes) mogen heerlijk wisselen tussen twee rollen, en Jikke (Diane) Marloes (Rory), Marc (Zack) en Gijs (Alan) maken de cast compleet en hebben allen hun eigen momenten om de lead te pakken. De een wat opzichtiger dan de ander in de vorm van een opmerkelijk grote pinata, een lange ingehouden adem, een kwijtgeraakt glas of een understudy debuut maar niemand is anoniem op St Cecilia’s.
Groot applaus voor Plzier Entertainment en de gehele cast en crew met deze voorstelling. Van licht tot geluid en van decor tot choreografie. Er was dit weekend een parel in het Polanentheater te zien.
Door Anniek de Wild
BARE wordt niet vaak opgevoerd, en dat is begrijpelijk. Het stuk vraagt veel van een cast: de voorstelling staat nauwelijks stil, is vocaal uitdagend, en combineert meerdere verhaallijnen, karakterontwikkelingen en tijdsprongen. Dat kan voor nieuwe kijkers soms overweldigend zijn, maar juist daardoor blijft er voor de kenner veel te ontdekken. Plzier Entertainment weet daarin beide kijkers te bedienen.
Centraal staan Peter en Jason, gespeeld door Deyan en Davey. Peter wil niet langer verborgen leven, terwijl Jason worstelt met sociale en religieuze verwachtingen. Het contrast tussen beide spelers werkt sterk: Davey zet een overtuigende populaire jongen neer, die je in afgeschermde momenten ziet vechten tegen zichzelf, terwijl Deyan mooi laat zien hoe Peter groeit van onzeker en angstig naar zelfbewust. Daardoor leef je met allebei mee.
Ook volgen we het verhaal van Ivy, het populaire meisje dat op het eerste gezicht alles mee lijkt te hebben. Aan aandacht geen gebrek, maar ook bij haar blijkt dat uiterlijk en werkelijkheid niet altijd hetzelfde zijn. Haar kamergenoot Nadia is juist het buitenbeentje van de school: cynisch, boos en gewapend met harde opmerkingen voordat iemand haar zelf kan raken. Onder die scherpe randjes schuilt vooral iemand die gezien wil worden, niet alleen om haar humor en talent, maar ook gewoon om wie ze is.
Mirthe en Wieke zijn daarin mooi aan elkaar gewaagd. Hun scènes zitten vol steken onder water, maar laten tegelijk zien dat er onder die botsingen ook begrip zit.
Muzikaal maken ze bovendien allebei indruk: Wieke met een heldere, krachtige stem en Mirthe die op de juiste momenten flink mag gas geven.
En over gasgeven gesproken: Charlotte brengt als zuster Chantelle veel energie en humor in het stuk, precies op momenten waarop de voorstelling wat lucht kan gebruiken, maar maakt vooral indruk met haar indrukwekkende vocalen.
De onfortuinlijke taak voor Dewy om de strikte priester te spelen, grijpt hij met beide handen aan. Je wilt hem (althans, indien je zoals ondergetekende regenboog-positief bent) toeschreeuwen, misschien wel haten om zijn wereldbeeld en overtuigingen. Maar ook in deze rol en de vertolking van Dewy zit een laag waardoor tegen het einde van het stuk begrip voor hem krijgt. Wie wij zijn is ook deels aangeleerd gedrag, gevormd door andere dan onszelf.
Hetzelfde geldt voor Claire, de moeder van Peter gespeeld door Laura. Ze wil niets anders dan het beste voor haar kind. Maar wat als je kind iemand is die tegen al je overtuigingen in gaat? In duet met haar zoon mocht Laura het prachtige ‘Help mij’ zingen, direct gevolgd door het aangrijpende ‘Het Teken’ wat zorgde voor een hoop betraande gezichten in de zaal.
Zoals gezegd kent het stuk veel karakters. Zo leeft iedereen mee met Matt (Joey) die een crush heeft op Ivy, maar zijn avances in rook ziet op gaan. Ook ziet en hoort hij van Peter en Jason, en wat doe je als je zo’n groot zondig geheim met je moet meedragen?
Lucas (Pierre) voorziet de medeleerlingen van middelen om de wereld vanuit een ander perspectief te zien en is niet bang voor een scherpe rap. Amber en Denise (Kyra, Tanya en engeltjes) mogen heerlijk wisselen tussen twee rollen, en Jikke (Diane) Marloes (Rory), Marc (Zack) en Gijs (Alan) maken de cast compleet en hebben allen hun eigen momenten om de lead te pakken. De een wat opzichtiger dan de ander in de vorm van een opmerkelijk grote pinata, een lange ingehouden adem, een kwijtgeraakt glas of een understudy debuut maar niemand is anoniem op St Cecilia’s.
Groot applaus voor Plzier Entertainment en de gehele cast en crew met deze voorstelling. Van licht tot geluid en van decor tot choreografie. Er was dit weekend een parel in het Polanentheater te zien.
Door Anniek de Wild
Overig nieuws
