Zoveel te zien en te horen en dat met 5 acteurs, lichtgevend decor en een stoel.
ADEM houdt de hele zaal in zijn greep
Buiten speelt een straatmuzikant “ik ben vandaag zo vrolijk” op zijn accordeon, maar binnen in de Leidsche Schouwburg, wordt als afsluiter van de "Blue Monday" de Première van ADEM opgevoerd.
Het stuk, geschreven door Roel Pronk, wordt gespeeld door Ali Zijlstra, Hanna van Vliet, Leendert de Ridder, Kharim Amier en Jip Smit en gemaakt in samenwerking met het theater bolwerk PUNCH. Gerardjan Rijnders heeft als regisseur ervoor gezorgd dat de ADEM de hele zaal in zijn greep krijgt.
Vanavond wordt de voorstelling ingeleid door twee Leidse wethouders en de oprichter van PUNCH, Iris Slee. Rondom de voorstelling is er een samenwerking met 113, dit omdat het stuk de nodige emoties los kan maken bij publiek. Na het slotapplaus wordt deze avond afgesloten met een nagesprek met de schrijver; Roel Pot en Iris Slee. Naderhand kan in de foyer gesproken worden met experts van 113.
Tijdens dit Multi-vocale theaterstuk word je meegenomen in de gedachten van jongere met suïcidale gedachten, emoties, hersenspinsels en de bijbehorende gevoelens over èn van de omgeving. We worden meegenomen in een verhaal met een kop en een staart. Verschillende personages met verschillende gedachten; gespeeld door 5 acteurs. Geen enkele acteur belichaamd maar één personage.
Door de stiltes, de veranderende dynamiek in de stemmen en het veranderend, geprojecteerd decor, is duidelijk welke gedachten worden aangeboord.
De ruis die op de achtergrond waargenomen wordt, geeft de ruis aan, herkenbaar voor iemand met depressieve gevoelens, de wanhoop en inwendige strijd die gevoeld kan worden. Deze ruis wordt afgewisseld met muziek passend bij de gedachte die op dat moment op het podium wordt weergegeven. Kijkend naar de projecties op het decor bekruipt je soms het gevoel dat je zelf niet meer zo goed weet wat je ziet of moet denken.
Omdat ik met mijn eigen verhaal in de zaal zat, kwam het toneelstuk keihard binnen. Tegelijkertijd zat er zoveel herkenbaar gedrag en tekst in het stuk, dat ik er ook veel aan heb gehad. Doordat ik het hulpverleningstraject en het onfortuinlijke einde van mijn dochter, van heel dichtbij heb meegemaakt, zorgde de voorstelling voor wisselende emoties. Tijdens de voorstelling waren er momenten waarop ik niet alleen moest huilen, maar ook kon lachen of zuchten van herkenning. Vooral de scènes in de wachtkamer en bij de gesprekken met de therapeut.
De dynamische vormgeving en sterke cast zorgen ervoor dat de ADEM je soms ontnomen wordt. Ga dit zelf beleven en kijk HIER voor de speellijst.
Door: Esther van Nierop- van Wieringen
Kijk HIER voor ons fotoverslag
Het stuk, geschreven door Roel Pronk, wordt gespeeld door Ali Zijlstra, Hanna van Vliet, Leendert de Ridder, Kharim Amier en Jip Smit en gemaakt in samenwerking met het theater bolwerk PUNCH. Gerardjan Rijnders heeft als regisseur ervoor gezorgd dat de ADEM de hele zaal in zijn greep krijgt.
Vanavond wordt de voorstelling ingeleid door twee Leidse wethouders en de oprichter van PUNCH, Iris Slee. Rondom de voorstelling is er een samenwerking met 113, dit omdat het stuk de nodige emoties los kan maken bij publiek. Na het slotapplaus wordt deze avond afgesloten met een nagesprek met de schrijver; Roel Pot en Iris Slee. Naderhand kan in de foyer gesproken worden met experts van 113.
Tijdens dit Multi-vocale theaterstuk word je meegenomen in de gedachten van jongere met suïcidale gedachten, emoties, hersenspinsels en de bijbehorende gevoelens over èn van de omgeving. We worden meegenomen in een verhaal met een kop en een staart. Verschillende personages met verschillende gedachten; gespeeld door 5 acteurs. Geen enkele acteur belichaamd maar één personage.
Door de stiltes, de veranderende dynamiek in de stemmen en het veranderend, geprojecteerd decor, is duidelijk welke gedachten worden aangeboord.
De ruis die op de achtergrond waargenomen wordt, geeft de ruis aan, herkenbaar voor iemand met depressieve gevoelens, de wanhoop en inwendige strijd die gevoeld kan worden. Deze ruis wordt afgewisseld met muziek passend bij de gedachte die op dat moment op het podium wordt weergegeven. Kijkend naar de projecties op het decor bekruipt je soms het gevoel dat je zelf niet meer zo goed weet wat je ziet of moet denken.
Omdat ik met mijn eigen verhaal in de zaal zat, kwam het toneelstuk keihard binnen. Tegelijkertijd zat er zoveel herkenbaar gedrag en tekst in het stuk, dat ik er ook veel aan heb gehad. Doordat ik het hulpverleningstraject en het onfortuinlijke einde van mijn dochter, van heel dichtbij heb meegemaakt, zorgde de voorstelling voor wisselende emoties. Tijdens de voorstelling waren er momenten waarop ik niet alleen moest huilen, maar ook kon lachen of zuchten van herkenning. Vooral de scènes in de wachtkamer en bij de gesprekken met de therapeut.
De dynamische vormgeving en sterke cast zorgen ervoor dat de ADEM je soms ontnomen wordt. Ga dit zelf beleven en kijk HIER voor de speellijst.
Door: Esther van Nierop- van Wieringen
Kijk HIER voor ons fotoverslag
Overig nieuws
